จาก ถ้ารวยผมคงไม่ติดแก๊ส(ผมก็กลัวเหมือนกัน)
อังคารที่ , 22/1/2551
เวลา : 15:26
IP:
202.44.210.31
อ่านแล้ว = 5392 ครั้ง
 แจ้งลบ
 ส่งหาเพื่อน
|
ในความเป็นพ่อเป็นแม่ ย่อมวาดหวังอนาคตที่ดีที่สุดสำหรับลูกรักของตน เราคงอยากให้ลูกของเราได้เรียนในโรงเรียนที่มีชื่อเสียง เป็นที่รู้จักและรับประกันได้ในคุณภาพว่า ถ้าเรียนที่นี้ ลูกจะมีอนาคตที่ประสพความสำเร็จ พ่อแม่จึงพยายามไขว่คว้า หาโรงเรียนที่คิดว่าดีที่สุดให้ลูกได้เข้าเรียนนับตั้งแต่ระดับอนุบาล ระดับประถม ระดับมัธยม เพื่อเป้าหมายคือสอบเข้า มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงได้ และมีอนาคตในหน้าที่การงานที่ก้าวหน้าในที่สุด
แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้ความฝันของพ่อแม่จำนวนไม่น้อยต้องสะดุดหยุดลง เหมือนคนที่กำลังเดินฝันหวานไปเรื่อยๆ ไม่ได้มองทางข้างหน้า จึงสะดุดหินก้อนใหญ่ที่วางขวางทางอยู่ หินก้อนดังกล่าวคือ หินที่พ่อแม่ฟังแล้วหนาว นั่นคือ หินแป๊ะเจี๊ยะ ที่ผู้ปกครองต้องจ่าย ให้กับโรงเรียนหากต้องการให้ลูกได้ดิบได้ดีจากโรงเรียนที่เขาอุตส่าห์เลือกไว้
เมื่อใหร่ จะปลอดเด็กฝาก เด็กเส้น และการเรียกเก็บแป๊ะเจี๊ยะเสียทีนะ สอบแข่งกันแล้วเอาคะแนนมาวัดกันดีกว่าที่จะวัดกันด้วยเงิน "บริจาค" ผมไม่มีเงินมากที่จะเสียค่า บริจาค ให้กับโรงเรียนโดยที่มาลงชื่อว่ามีความประสงค์ที่จะ บริจาค ให้กับโรงเรียนหน้าห้อง ผู้อำนวยการ โรงเรียนในวันที่สมัครสอบว่าจะ บริจาค เท่าไรอย่างต่ำ 3**** บาทขึ้น สอบไม่ติดไปดูกันที่เงิน บริจาค ถ้ามีผู้ปกครองรายอื่น บริจาค มากกว่าแต่สอบไม่ติดเหมือนกันลูกเราหมดสิทธิ "นีหรือประเทศไทย" กับโรงเรียนดังในจังหวัดที่ผมอยู่
|
